و از آن حضرت ، روايت كرده كه فرمود به معلّى بن خُنَيس كه : يا معلّى ! امر ما را پنهان دار و افشا مكن ؛ زيرا كه كسى كه پنهان سازد امر ما را و افشا نكند ، خداى تعالى ، او را عزيز مىگرداند در دنيا و امر ما را نورى مىگردانَد پيشِ روى او در قيامت كه قائد و راهبر او باشد تا بهشت . يا معلّى ! كسى كه افشا مىكند امر ما را و كتمان نمىكند ، ذليل مىسازد خداى تعالى ، او را به آن امر ، و سلب مىكند نور را و زايل مىسازد از برابر او ، و آن را ظلمت و تاريكى مىسازد كه ببرد او را به جهنّم . يا معلّى ! به درستى كه تقيّه ، از جملهء دين من و دينِ پدران من است و كسى كه تقيّه ندارد ، دين ندارد . يا معلّى ! به درستى كه خداى تعالى ، دوست مىدارد كه بپرستند او را پوشيده و پنهان ، چنانچه دوست مىدارد كه بپرستند او را به ظاهر و علانيه . يا معلّى ! به درستى كه كسى كه افشا مىكند امر ما را ، مثل كسى است كه امر ما را انكار مىكند . « 1 » و از آن حضرت ، روايت كرده كه فرمود : نفس كشيدن كسى كه به جهتِ ما در غم « 2 » و اندوه باشد و از ظلمى كه بر ما شده ، غمگين باشد ، تسبيح الهى است و اندوهش ، بندگى خداست و پوشيدنِ او سرّ ما را ، جهاد فى سبيل اللَّه است . « 3 » و از حضرت امام محمّد باقر عليه السلام روايت كرده كه عبد اللَّه بن عطا به آن حضرت گفت كه : دو كس از اهل كوفه را گرفتند و به ايشان گفتند : بيزار شويد از على بن ابى طالب عليه السلام . پس يكى اظهار برائت كرد و ديگرى ابا و امتناع نمود . آن يكى [ را ] كه اظهار [ برائت ] كرد ، رها كردند و آن ديگرى را بكُشتند . فرمود : امّا آن كه اظهار برائت كرد ، در دين خود ، فقيه و عالم بوده ، و آن كه نكرده ، تعجيل در رفتن بهشت كرده . « 4 » و ابن بابويه رحمه الله در كتاب معانى الأخبار ، از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده كه فرمود به سفيان بن سعيد كه : يا سفيان ! بر تو باد تقيّه ؛ زيرا كه تقيّه ، سنّت ابراهيم خليل عليه السلام است و خداى تعالى به موسى و هارون عليهما السلام فرمود كه : « اذْهَبا إِلى فِرْعَوْنَ إِنَّهُ طَغى * فَقُولا لَهُ قَوْلًا لَيِّناً لَعَلَّهُ يَتَذَكَّرُ أَوْ يَخْشى » « 5 » به ايشان فرمود كه : او را به كُنيه نام بريد ( چون كسى را كه تعظيم مىكنند ، او

--> ( 1 ) . همان ، ص 223 و 224 ، ح 8 . ( 2 ) . ب و ج : - « در غم و اندوه باشد و از ظلمى كه بر ما شده » . ( 3 ) . همان ، ص 226 ، ح 12 . ( 4 ) . همان ، ص 221 ، ح 21 . ( 5 ) . سورهء طه ، آيهء 43 و 44 .